Live2000-2023

Over paperclips en zwangerschapstesten…
Uiteraard werden wij weer gevraagd om het openingsconcert van het Live2000-festival te verzorgen.
Twee leden waren die periode respectievelijk in Suriname en de Himalaya en een ander in de ziekenboeg, maar wij konden die gaten dichten met behulp van bevriende musici.
Qua organisatie liep alles op rolletjes, hoewel er veel verwarring en misverstand ontstond over het aangeboden Gemeente-diner na afloop (wel, of niet in Mout, Angus-steak, of erwtensoep met bruin brood, wel, of geen ruimte voor partners?) Alles leek goed te gaan tot zanger Bert Kunst een foto appte van zo’n predictor-apparaatje. In eerste instantie grote vreugde en we wilden hem reeds feleciteren met zijn aanstaande vaderschap! Het bleek echter om een positieve Covid-test te gaan, en hij voelde zich niet best….
En dat alles vijf dagen voor het optreden. Dirigent Erik flanste snel een alternatieve setlist in elkaar, en er rustte nu ook veel druk op de schouders van Bert’s vocale collega Suzan Poort. De point of no return zou zijn de middag voor het optreden. Opluchting alom toen Bert zich een paar dagen later al weer beter begon te voelen! Het leek er dus derde Kerstdag op dat wij probleemloos het publiek anderhalf uur in de volle feest-tent zouden gaan vermaken. De medley van “The Incredibles” kwam er strak uit, Suzan vroeg de weg naar San Jose, en we “moved like Jagger”. Bert was ook goed bij stem en hij floot weer als een kanarie in “Mr. Bojangles”! Jason zette het geluid wat harder zodat het subtiele gitaar-intro van “Nothing else matters” van Frans goed overeind bleef.

De tent was volgestroomd, en de voorste rijen klapten, dansten en zongen diverse nummers enthousiast mee.
Wat kon er nog fout gaan? Nou… een kapot basdrum-pedaal!
Het bleek om een gebroken of verbogen asje te gaan. Of iemand in het publiek een metalen staafje of zoiets had… Remona bood onmiddellijk een haarspeld aan, maar een groot formaat paperclip bleek voldoende te zijn om het probleem tijdelijk op te lossen. Gelukkig maar, want sommige dames probeerden reeds de beugel uit hun beha te slopen!
Snel verder met de rest van het programma: voor het eerst in acht jaar de Stevie Wonder-medley weer eens gedaan, en die klonk beter dan ooit. Dat wordt een publieksfavoriet. Geen tijd meer om een “Sex bomb” te laten ontploffen, maar “Thats Life” en afsluiter “The Lady is a tramp” lieten het publiek dankbaar applaudisseren!! Rond zeven uur met een select gezelschap plus een aantal partners naar de Vorstin gegaan, waar ons een eenvoudige doch voedzame maaltijd werd voorgeschoteld. Gelukkig had ik de voorgaande week al een nieuwe keukenagenda gekocht, want derde Kerstdag 2024 heb ik ons volgende optreden alweer genoteerd!

Piet Groot

Media

met dank aan Lambert Rademaker